Më 25 shtator, Gazeta The Wall Street Journal publikoi një investigim të thellë mbi aktivitetet e Ambasadores së SHBA-së në Greqi, Kimberly Guilfoyle. Një nga figurat kryesore në artikull ishte një burrë që e shoqëronte rregullisht atë në aktivitete zyrtare dhe jozyrtare në Greqi dhe në vende të tjera të Evropës Juglindore.
Emri i tij është Christos Marafatsos
Sipas WSJ, ai ishte i pranishëm në takimet e Guilfoyle-it me politikanë, zyrtarë qeveritarë dhe biznesmenë, mbante kontakte të mëtejshme me personat që ajo kishte takuar dhe, në disa raste, vazhdonte efektivisht negociatat në emër të saj. Disa nga njerëzit që u takuan me ambasadoren e perceptonin Marafatsos si një zyrtar të administratës amerikane ose si punonjës të ambasadës.
Në fakt, ai nuk mban asnjë post zyrtar. Marafatsos është një individ privat, një biznesmen amerikan me origjinë greke dhe një lobist. Një nga klientët e tij u bë grupi grek AKTOR, i cili ka një interes të drejtpërdrejtë në zgjerimin e furnizimeve me gaz natyror të lëngshëm (LNG) amerikan drejt Evropës Juglindore. WSJ raporton se AKTOR-i e pagoi Marafatsos për punë që lidheshin, ndër të tjera, me kontakte me degën ekzekutive të SHBA-së.
Edhe vetë Kimberly Guilfoyle nuk është diplomate amerikane karriere. Para se të emërohej ambasadore, ajo punoi si prokurore dhe prezantuese televizive në Fox News, u bë një nga figurat mediatike të shquara të lëvizjes MAGA dhe kaloi shumë vite në rrethin e ngushtë politik të Donald Trump-it. Ajo ishte e fejuar me Donald Trump Jr. The Wall Street Journal e përshkruan punën e saj si ambasadore si një shembull të një diplomacie të re, në të cilën ndërthuren fama, biznesi dhe gjeopolitika.
Lidhjet personale, dukshmëria mediatike dhe qasja e drejtpërdrejtë në rrethin politik të presidentit përbëjnë një pjesë të rëndësishme të kapitalit politik të Guilfoyle-it. Në një mjedis të tillë, Marafatsos mund t’u dukej njerëzve që ajo takonte si një tjetër përfaqësues joformal i palës amerikane. Statusi i tij real mori rëndësi pasi doli në pah se ai përfaqëson një kompani private që mund të përfitonte nga projekte të promovuara në mënyrë aktive nga ambasadorja. Ndërveprimi midis Guilfoyle-it, Marafatsos-it dhe kompanisë AKTOR përbën boshtin qendror të hetimit të gazetës The Wall Street Journal (WSJ).
Një lobiste në tryezën e negociatave
Sipas gazetës, Guilfoyle promovoi në mënyrë aktive gazin natyror të lëngshëm (LNG) amerikan në Evropën Juglindore, ndërsa aktiviteti i saj diplomatik u ndesh vazhdimisht me interesat e kompanisë AKTOR. WSJ përshkruan udhëtime dhe takime ku Marafatsos dhe kreu i AKTOR-it, Alexandros Exarchou, ishin të pranishëm krahas ambasadores. Gazeta e lidh gjithashtu këtë aktivitet me kontrata të ardhshme për furnizimin me LNG amerikan përmes strukturave ku përfshihet AKTOR-i.
AKTOR-i mohon që ka avantazhe të paligjshme. Përfaqësuesit e Guilfoyle theksojnë se ajo promovon politikën e qeverisë amerikane dhe bashkëpunon me më shumë se një kompani.
Mbështetja e diplomacisë amerikane për eksportet e gazit nga SHBA-ja nuk është në vetvete diçka e pazakontë. Çdo fuqi e madhe i ndihmon bizneset e saj të hyjnë në tregjet e huaja. Në rastin e Guilfoyle-it, çështja u shtrua për një arsye tjetër: një lobiste private për një kompani specifike fitoi qasje në negociata, nga rezultati i të cilave ajo kompani mund të përfitonte.
Ish-diplomatja amerikane Robin Brooks, e cila ka shërbyer në Shërbimin e Jashtëm të SHBA-së dhe ka punuar për çështjet e Ballkanit dhe Evropës Qendrore në Këshillin e Sigurisë Kombëtare të SHBA-së, e cilësoi si problematike promovimin e një kompanie private të huaj nga ana e një ambasadori amerikan. Sipas saj, prania e një lobisti të regjistruar në takime të tilla ngre pyetjen nëse aty po promovohen interesat e qeverisë amerikane apo interesa private.
Rasti Guilfoyle-Marafatsos nuk është një përjashtim, por pjesë e një modeli më të gjerë. Administrata e dytë e Trumpit është shumë më e gatshme sesa sistemi tradicional diplomatik amerikan për të përdorur lidhje personale dhe njerëz nga rrethi i biznesit të presidentit. Jared Kushner dhe Steve Witkoff janë bërë shembujt më të spikatur të këtij modeli. Për Trumpin, besimi personal, qasja e drejtpërdrejtë dhe aftësia për të arritur marrëveshje kanë vlerë të madhe.
Guilfoyle përshtatet mjaft natyrshëm në këtë kulturë politike. Ajo vetë është e emëruar në post politik dhe lidhja e saj me rrethin presidencial është pjesë e ndikimit të saj real. Prania e një këshilltari joformal krahas saj nuk duket e pazakontë brenda këtij sistemi.
Problemi me Marafatsos qëndron dikjetjetër. Ai ishte njëkohësisht një figurë joformale pranë ambasadorit dhe përfaqësues i regjistruar i një kompanie private, e cila kishte një interes të drejtpërdrejtë financiar në marrëveshjet e gazit të promovuara nga pala amerikane.
Korridori Vertikal: Një hartë e re varësish
Për të kuptuar pse kjo histori shkon përtej një skandali personal, është e nevojshme të shohim se çfarë po promovonte saktësisht ambasadori. Korridori Vertikal i Gazit është bërë një instrument i rëndësishëm i politikës energjetike të SHBA-së në rajon. Ai përbëhet nga operatorët e sistemeve të transmetimit të gazit nga vendet e Evropës Juglindore, Qendrore dhe Lindore. Korridori lidh terminalet e gazit natyror të lëngshëm (LNG), ndërlidhësit ndërkufitarë, rrjetet kombëtare të gazit dhe kapacitetet e rrjedhës së kundërt, përmes të cilave gazi nga Greqia mund të lëvizë drejt veriut, duke kaluar nëpër Ballkan.
Fillimisht, bërthama e këtij sistemi përbëhej nga Greqia, Bullgaria, Rumania dhe Hungaria; më vonë iu bashkuan Moldavia, Ukraina dhe Sllovakia, të ndjekura në shtator të vitit 2026 nga Serbia dhe Maqedonia e Veriut. Operatori i Maqedonisë së Veriut, NOMAGAS, e përshkroi këtë në mënyrë eksplicite si një bashkim me një nismë që lidh sistemet e transmetimit të gazit të Greqisë, Bullgarisë, Rumanisë, Hungarisë, Sllovakisë, Ukrainës, Moldavisë dhe Serbisë.
Greqia shërben si porta jugore e këtij sistemi. Gazi natyror i lëngshëm (LNG) mbërrin përmes detit në terminalet greke, hyn në rrjetin e transmetimit të gazit pas procesit të rigazifikimit dhe prej aty vazhdon drejt veriut, duke kaluar përmes Bullgarisë dhe Rumanisë.
Produkti kryesor që Shtetet e Bashkuara synojnë të transportojnë aktualisht përmes këtij korridori është LNG-ja amerikane. Vitet e fundit, Shtetet e Bashkuara kanë rritur ndjeshëm prodhimin dhe eksportet e tyre, ndaj kanë nevojë për tregje të mëdha dhe të qëndrueshme. Evropa Juglindore dhe ajo Qendrore janë pothuajse ideale për këtë qëllim: ekziston tashmë një kërkesë e konsiderueshme për gaz, Rusia po largohet politikisht nga tregu dhe sistemi i nevojshëm i transportit po plotësohet gradualisht.
Media ballkanike e përshkruan zgjerimin e Korridorit Vertikal drejt Serbisë dhe Maqedonisë së Veriut si një lëvizje që e sjell nismën drejtpërdrejt në Ballkanin Perëndimor dhe, njëkohësisht, si një provë për LNG-në amerikane: për të parë nëse mbështetja e fuqishme politike e SHBA-së mund të përkthehet në flukse të qëndrueshme dhe konkurruese gazi nga Greqia drejt veriut.
Interesi tregtar i Uashingtonit është i qartë, por rëndësia e korridorit shkon shumë përtej kësaj. Varësia afatgjatë energjetike krijon një lidhje politike midis furnizuesit dhe konsumatorit. Sa më e madhe të jetë pjesa e një burimi kritik që një vend e merr nga një burim i vetëm, aq më shumë detyrohet ai vend t’i marrë parasysh interesat e atij furnizuesi në politikën e tij të jashtme.
Për dekada të tëra, ndikimi sovjetik dhe më vonë ai rus në Evropën Perëndimore u mbështet pikërisht në këtë mekanizëm. Moska e kuptoi këtë që në fillim: vendimet e marra në vitin 1969 nga Byroja Politike e Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik lidhur me furnizimet me gaz drejt Perëndimit tregojnë se gazsjellësi drejt Evropës Perëndimore shihej kryesisht si një mekanizëm për ushtrimin e kontrollit afatgjatë mbi qeveritë perëndimore. Gazi i lirë i ofronte Rusisë më shumë sesa thjesht të ardhura nga eksporti. Ai krijonte grupe industriale dhe politike të interesuara për marrëdhënie të qëndrueshme me Moskën, i lidhte vendet me infrastrukturë specifike dhe rriste koston politike të një konflikti me furnizuesin. Promovimi i LNG-së amerikane funksionon sipas të njëjtës logjikë themelore të varësisë, ndonëse Shtetet e Bashkuara dhe Rusia e përdorin atë në sisteme të ndryshme politike dhe me metoda të ndryshme. Sa më e madhe të jetë pjesa e tregut energjetik të Ballkanit që mbulohet nga furnizimet amerikane, aq më i fortë bëhet ndikimi politik i Uashingtonit mbi vendet konsumatore.
Beteja për Korridorin Vertikal shkon shumë përtej konkurrencës midis kompanive të gazit. Ajo përcakton se rreth cilit qendër pushteti do të formohen varësitë e reja energjetike të Ballkanit.
Rusia po shtyhet jashtë tregut, por nuk po mposhtet
Rusia nuk po largohet vullnetarisht nga tregu evropian i gazit. Ajo po shtyhet jashtë në mënyrë sistematike.
Pas pushtimit në shkallë të gjerë të Ukrainës, Bashkimi Evropian filloi të reduktonte sistematikisht varësinë e tij nga burimet ruse të energjisë. Sanksionet, vendimet e reja rregullatore, mbyllja e rrugëve të caktuara, terminalet e LNG-së, ndërlidhësit e rinj dhe furnizuesit alternativë e ulën ndjeshëm pjesën e tregut që zotëronte Rusia.
Sipas llogaritjeve të agjencisë Reuters, të bazuara në të dhënat e Rrjetit Evropian të Operatorëve të Sistemit të Transmetimit të Gazit (ENTSOG), eksportet ruse të gazit përmes tubacioneve drejt Evropës ranë me 44% të tjera në vitin 2025, duke arritur nivelin më të ulët që nga vitet 1970. Ndërkohë, Moska vazhdon të deklarojë gatishmërinë e saj për të rifilluar furnizimet në shkallë të gjerë nëse ndryshojnë kushtet politike.
Rusia humbi një pjesë të konsiderueshme të tregut evropian të gazit jo si pasojë e konkurrencës së zakonshme të çmimeve. Perëndimi mori një vendim politik për të reduktuar varësinë nga Moska dhe filloi ristrukturimin e sistemit energjetik në përputhje me këtë qëllim.
Shtetet e Bashkuara dhe Evropa vepruan në të njëjtin drejtim për këtë çështje. Por, sapo Rusia të jetë shtyrë jashtë tregut, interesat e tyre nuk do të përputhen më plotësisht.
Mes dy varësive
Uashingtoni dëshiron të marrë kontrollin e tregut që Moska po humbet. Kjo u siguron kompanive amerikane kontrata afatgjata, ekonomisë amerikane të ardhura nga eksporti dhe shtetit amerikan një mjet shtesë ndikimi mbi vendet që bëhen të varura nga burimet e tij të energjisë.
Evropa Perëndimore përballet me një problem tjetër. Ajo gjithashtu dëshiron të eliminojë varësinë e saj kritike nga Rusia, por nuk është e interesuar ta zëvendësojë atë thjesht me një varësi nga Shtetet e Bashkuara. Problemi është se ajo nuk ka ndonjë zgjedhje reale.
Kjo nuk është më një shqetësim teorik. Në vitin 2025, Shtetet e Bashkuara siguruan 58% të të gjitha importeve të LNG-së në Bashkimin Evropian. Në janar të vitit 2026, Zëvendëspresidentja Ekzekutive e Komisionit Evropian, Teresa Ribera, paralajmëroi publikisht për varësinë në rritje nga LNG-ja amerikane dhe bëri thirrje për një diversifikim më të gjerë.
Modeli evropian parashikon përdorimin e disa burimeve njëkohësisht: Norvegjia, Shtetet e Bashkuara, Azerbajxhani, Afrika e Veriut, Katari, energjia e rinovueshme dhe opsione të tjera.
Problemi qëndron te shkalla e furnizimit. Norvegjia përballet me kufizime fizike në prodhim. Azerbajxhani nuk është në gjendje të zëvendësojë shpejt sasitë që furnizoheshin më parë nga Rusia. Afrika e Veriut mbart rreziqet e veta politike dhe ato që lidhen me infrastrukturën. Gazi natyror i lëngshëm (LNG) nga Katari varet nga siguria e rrugëve përmes Ngushticës së Hormuzit, e cila mbetet një nga pikat kyçe dhe më kritike në botë për transportin e energjisë.
Evropa po hyn në një periudhë konkurrence të fortë me Azinë për gazin natyror të lëngshëm (LNG). “Financial Times” raporton mbi konkurrencën globale në rritje për gazin e lëngshëm në prag të dimrit, çmimet e larta dhe presionin ndaj blerësve, të cilët po kërkojnë gjithnjë e më shumë kontrata afatgjata.
Evropa Perëndimore e gjen veten të kapur mes dy varësive. Ajo po e eliminon me vetëdije varësinë nga Rusia. Nuk dëshiron që varësia nga SHBA-ja të bëhet e tepruar. Megjithatë, ende nuk ekziston një shtyllë e tretë e përshtatshme.
“Mund ta bëjmë edhe këtu”: Rasti i Rumanisë
Kjo kontradiktë u shfaq në mënyrën më të mprehtë në ngjarjen që përfshinte Rumaninë. Sipas “The Wall Street Journal”, gjatë një darke në Athinë në mars, ku merrnin pjesë zyrtarë grekë dhe amerikanë, Guilfoyle debatoi me ministrin grek të Energjisë, Stavros Papastavrou. Biseda kishte të bënte me rënien e parashikuar të qeverisë rumune.
“Mund t’ia bëjmë këtë çdo vendi që duam. Mund ta bëjmë edhe këtu.”
Kështu, sipas një pjesëmarrësi në darkë dhe personave të cilëve u ishte rrëfyer biseda, Guilfoyle përshkroi mundësinë e ndikimit amerikan në rrëzimin e qeverive. Papastavrou, sipas versionit të WSJ-së, u përgjigj se Shtetet e Bashkuara nuk mund ta zëvendësonin qeverinë e Greqisë, e cila ishte zgjedhur nga grekët. Grekët e interpretuan këtë si një kërcënim për grusht shteti. Avokati i Guilfoyle-it e kundërshtoi këtë përshkrim të bisedës.
Më vonë, “Financial Times” konfirmoi se diskutimi kishte të bënte konkretisht me Rumaninë. Sipas një burimi të FT-së, Guilfoyle foli për këtë çështje më 18 mars, gjatë një darke zyrtare në Ambasadën e SHBA-së në Athinë, ku merrnin pjesë politikanë, staf i ambasadës dhe personel ushtarak. FT gjithashtu raporton se Guilfoyle udhëtoi më pas drejt Bukureshtit për të promovuar një rrugë të gazit që kalonte nga Greqia, përmes Bullgarisë dhe Rumanisë, deri në Ukrainë.
Media rumune “HotNews” e vendosi këtë histori në një kontekst të ndryshëm politik. Publikimi shkruan se në Bukuresht, Guilfoyle u takua me përfaqësues të Partisë Socialdemokrate të Rumanisë, përfshirë Sorin Grindeanu-n dhe ministrin e atëhershëm të Energjisë, Bogdan Ivan.
Vetë Bogdan Ivan e mohoi publikisht çdo lidhje midis këtyre diskutimeve dhe rënies së qeverisë së Ilie Bolojan-it. Ai tha se bisedimet me palën amerikane kishin të bënin me Korridorin Vertikal dhe bashkëpunimin në fushën e energjisë, si dhe se i kishte kërkuar qeverisë një mandat me shkrim për të vazhduar diskutimet mbi tranzitin e gazit natyror të lëngshëm (LNG) amerikan përmes Rumanisë. Sipas tij, ai nuk e kishte marrë një mandat të tillë deri në momentin e dorëheqjes së tij.
Për Rumaninë, e cila zotëron burimet e veta të gazit, pjesëmarrja në këtë rrugëkalim nuk nënkupton automatikisht gatishmërinë për të blerë sasi të mëdha shtesë të LNG-së amerikane. Korridori i ofron asaj një rol në infrastrukturë, status tranziti dhe fleksibilitet shtesë. Angazhimet afatgjata për blerje krijojnë një nivel të ndryshëm varësie.
Rasti i Bullgarisë, i raportuar nga “HotNews” duke iu referuar “WSJ” dhe “Novinite”, shton një element tjetër: bëhej fjalë për presion ndaj Sofjes për të blerë LNG amerikan përmes një kompanie greke. Bullgaria është vendi kyç në këtë rrugëkalim pas Greqisë, ndaj mosmarrëveshja mbi blerjet ndikon drejtpërdrejt në funksionimin e të gjithë korridorit.
Këto detaje e ndryshojnë përmasën e skandalit. Nuk bëhet fjalë thjesht për një deklaratë të pakujdesshme të ambasadores apo për praninë e një lobisti privat krahas saj. Çështja ka të bëjë me mënyrën se si mbështetja politike për infrastrukturën shndërrohet në një mosmarrëveshje se kush do ta blejë gazin amerikan, përmes kujt dhe në çfarë sasish. Dhe pikërisht kontradikta të tilla i japin Rusisë mundësinë për t’u rikthyer.
Basti i Moskës – Përçarja e Perëndimit
Siç është theksuar tashmë, ndikimi rus përmes gazit nuk është kufizuar kurrë vetëm te shitja e një burimi energjetik. Për Rusinë, detyra kryesore nuk është thjesht ruajtja e shitjeve të mbetura. Moska duhet të ndryshojë kushtet politike në të cilat Perëndimi vendosi të heqë dorë nga gazi rus. Përçarjet brenda vetë Perëndimit krijojnë mundësinë më të mirë për këtë.
Nëse gazi natyror i lëngshëm (LNG) amerikan bëhet tepër i shtrenjtë, nëse politikanët evropianë fillojnë të flasin për varësi të tepruar nga Uashingtoni dhe nëse kontratat afatgjata amerikane perceptohen si një instrument kontrolli politik, atëherë argumenti për t’iu rikthyer gazit rus – që është më i lirë – merr një hov të ri. Kjo është arsyeja pse për Rusinë është e rëndësishme të ruajë pika mbështetjeje politike në vendet ku marrëdhëniet me Moskën gëzojnë ende mbështetje të konsiderueshme.
Serbia mbetet një qendër e tillë. Kompanitë ruse zotërojnë ende një pjesë kontrolluese në NIS, kompaninë që zotëron të vetmen rafineri nafte aktive në Serbi dhe furnizon një pjesë të konsiderueshme të tregut të karburanteve në vend. Shtetet e Bashkuara po ushtrojnë presion përmes sanksioneve në përpjekje për t’i larguar pronarët rusë nga NIS, si pjesë e një politike më të gjerë për të reduktuar të ardhurat energjetike të Rusisë, të cilat financojnë luftën kundër Ukrainës.
Ndërkohë, politika e jashtme serbe tradicionalisht ka mbajtur një qëndrim të ekuilibruar mes BE-së, Shteteve të Bashkuara, Rusisë dhe Kinës. Anëtarësimi i Serbisë në Korridorin Vertikal ka një rëndësi politike shumë më të madhe sesa thjesht shfaqja e një rruge të re. Gazi rus pushon së qeni opsioni i vetëm dhe, bashkë me të, dobësohet edhe ndikimi politik që ai ofronte.
Më 4 shtator, Serbia dhe Maqedonia e Veriut iu bashkuan zyrtarisht grupit të vendeve, operatorët e të cilave po zhvillojnë së bashku Korridorin Vertikal të Gazit. Kjo nënkuptonte se sistemi ishte zgjeruar drejtpërdrejt në Ballkanin Perëndimor. Njëzet e një ditë më vonë, “The Wall Street Journal” publikoi hetimin e tij mbi Guilfoyle-in, Marafatsos-in, AKTOR-in dhe promovimin e LNG-së amerikane.
Përfituesi kryesor strategjik i këtij publikimi është Rusia. Korridori Vertikal godet një nga burimet kryesore të fuqisë ruse në rajon: mungesën e alternativave në furnizimin me energji. Skandali që përfshin ambasadorin amerikan krijon mundësinë për të ndryshuar perceptimet mbi vetë projektin. Në hapësirën informative ruse ekziston tashmë një narrativë e përshtatshme për Kremlinin: “Korridori Vertikal” nuk paraqitet si një mjet për ta çliruar Evropën nga varësia ndaj Rusisë, por si një përpjekje e Shteteve të Bashkuara për të marrë nën kontroll tregun energjetik të aleatëve të tyre. Kjo nuk e bën të vërtetë përshkrimin rus, por skandali që përfshin Guilfoyle-n përshtatet lehtësisht me këtë narrativë: në vend të një historie për çlirimin nga varësia energjetike ruse, shfaqet një tjetër — gazi amerikan, ndikimi politik amerikan, kompanitë private, lobistët, lidhjet personale dhe kontrolli mbi rrugët e reja.
Për Rusinë, një qasje e tillë është e favorshme sepse e zhvendos vëmendjen nga çështja e varësisë energjetike ruse te çështja e ndikimit amerikan. “Korridori Vertikal” pushon së dukuri si një rrugë diversifikimi dhe fillon të paraqitet si një mekanizëm i një kontrolli të ri. Dhe kjo mënyrë e shtrimit të çështjes përputhet saktësisht me kontradiktën reale midis Shteteve të Bashkuara dhe Evropës Perëndimore.
Pas raportimeve të WSJ dhe FT, Moska mund ta përshtasë këtë narrativë për audienca të ndryshme. Ajo nuk ka nevojë për trillime; mjaftojnë mosmarrëveshjet reale mbi çmimet, kontratat, ndërmjetësit privatë, rrugët e LNG-së dhe presionin politik.
Evropianëve mund t’u thuhet: Shtetet e Bashkuara nuk po ju çlirojnë aq sa duhet nga gazi rus, por po ju kalojnë në varësi energjetike amerikane; Uashingtoni e shfrytëzoi luftën për t’ju bërë të varur nga LNG-ja amerikane.
Serbëve: amerikanët thjesht duan ta zëvendësojnë kontrollin rus me të tyren.
Politikanëve që mbrojnë rikthimin e bashkëpunimit me Moskën: gazi rus është më i lirë, gazsjellësit ekzistojnë tashmë dhe rikthimi te ai do të mundësonte shmangien e varësisë nga Shtetet e Bashkuara.
Një betejë për pushtet, jo për metra kub
Luftërat e gazit shpesh përshkruhen përmes termave si çmime, tarifa, kontrata dhe investime. Pikërisht në këtë mënyrë ato u shpjegohen votuesve: përmes faturave të ngrohjes, çmimeve të energjisë elektrike, vendeve të punës dhe konkurrueshmërisë industriale. Në nivelin e strategjisë shtetërore, çështja është e ndryshme: kush e kontrollon burimin kritik, itinerarin dhe varësinë nga furnizuesi.
Rusia — dhe para saj, Bashkimi Sovjetik — e ka mbrojtur praninë e saj të gazit në Evropë për dekada me radhë. Shtetet e Bashkuara po promovojnë në mënyrë aktive gazin e tyre natyror të lëngshëm (LNG). Evropa Perëndimore po përpiqet të diversifikojë burimet dhe të shmangë kalimin nga varësia prej Moskës në varësinë prej Uashingtonit. Korridori Vertikal i Gazit është një nga arenat kryesore të kësaj beteje në Ballkan.
Shtetet e Bashkuara dhe Evropa po e shtyjnë së bashku Rusinë jashtë tregut të energjisë. Më pas, Uashingtoni synon ta shndërrojë një pjesë të konsiderueshme të tregut të ri në një sferë amerikane furnizimi dhe ndikimi. Ndërkohë, evropianët po përpiqen të kufizojnë të dyja varësitë dhe të ndërtojnë një sistem më kompleks që përfshin disa furnizues. Rusia, në të kundërt, kërkon ta thyejë këtë unitet, të ruajë pikat e mbështetjes politike dhe të presë momentin kur kontradiktat perëndimore do ta bëjnë sërish të pranueshëm gazin rus.
Skandali që përfshin Kimberly Guilfoyle-n është shumë më i madh se historia e një ambasadori, një lobisti apo një kompanie greke. Është e qartë se ai është shndërruar në një nga simptomat e një beteje të fshehtë, në një moment kur po vendoset se kush do t’i kontrollojë varësitë energjetike të Ballkanit pasi Rusia të jetë larguar.
Grupi Analitik i CWBS
